Binlerce yıl önce bir çocuk bir derede parlak bir kaya bulur ve insan ırkı ilk kez altınla tanışır.
Altın külçeleri
Altın ilk önce parlayan, sarı külçeler olarak keşfedildi. “Altın, onu nerede bulursanız oradadır” derler ve altın ilk kez doğal haliyle, dünyanın her yerindeki akarsularda keşfedilmiştir. Hiç şüphe yok ki, erken hominidler tarafından bilinen ilk metaldi.
Altın her insan kültürünün bir parçası oldu. Parlaklığı, doğal güzelliği ve parıltısı, mükemmel dövülebilirliği, kararmaya karşı dirençli olması ve işlenmesinin kolay olmasından dolayı vaz geçilmez bir metal haline geldi.
Altın nereden geliyor?
Altın jeolojik dünyaya geniş bir şekilde dağıldığı için, keşfi birçok farklı bölgede birçok farklı grubun aklına geldi. Onu bulan neredeyse herkes ondan etkilendi ve içinde bulundukları kültürler de ona göre şekillendi.
Altın, türümüz tarafından yaygın olarak bilinen ilk metaldir. Teknolojinin tarihsel gelişimini düşündüğümüzde, türümüzün ekonomik ve kültürel gelişimine en büyük katkının demir ve bakır işçiliğindeki gelişimi olduğunu düşünüyoruz ancak altın daha önce geldi.
Altın, işlenmesi en kolay metaldir. Neredeyse saf ve işlenebilir bir halde bulunurken, diğer metallerin çoğu, eritmede bir miktar zorluk oluşturan cevher kütleleri halinde bulunur. Altının ilk kullanımları şüphesiz süs eşyalarıydı ve parlaklığı ve kalıcılığı (ne paslanır ne de kararır) onu erken uygarlıklardaki tanrılara ve krallara bağladı.
Altın paralar
İlk uygarlıklar altını tanrılar ve hükümdarlarla eşit tutardı ve altın onların adına aranır ve onların yüceltilmesine adanırdı. İnsanlar neredeyse sezgisel olarak altına yüksek bir değer biçer, onu güç, güzellik ve kültürel seçkinlerle eşitlerdi. Ve altın dünyanın her yerine yaygın bir şekilde dağıldığı için, eski ve modern bütün uygarlıklarda altın hakkında düşünceler hep aynı olmuştur.
Altın, güzellik ve güç her zaman bir arada olmuştur. Antik çağda altın, tapınaklar ve putlar (“Altın Buzağı”), tabaklar, fincanlar, vazolar ve her türden kaplar ve elbette kişisel süslemeler için mücevherler haline getirildi.
Altın Sikke Türkiye’de kazılan ve MÖ 2450-2600 dönemine tarihlenen “Truva Altını” hazinesi, narin mücevherlerden tam bir troy pound ağırlığındaki altın bir sos teknesine kadar altın işçiliğini göstermektedir. Bu, altının çok değerli olduğu, ancak henüz para haline gelmediği bir dönemdi. Daha ziyade, güçlü ve iyi bağlantıları olan ya da tapınma nesneleri haline getirilen ya da kutsal yerleri süslemek için kullanılanlar tarafından sahiplenildi.
Altın, paradan önce bile insanlar için her zaman bir değere sahipti. Bunu elde etmek için gösterilen olağanüstü çabalar bunu göstermektedir. Altın madeni para biçimindeki ilk paranın MÖ 700 civarında ortaya çıkmasından önce bile, altın aramak, binlerce yıl öncesine dayanan dünya çapında bir çabaydı.
Fenikeliler, Mısırlılar, Hintliler, Hititler, Çinliler ve diğerleri tarafından altın arayışında, köleler ve suçlular gibi savaş esirleri de madenlerde çalışmaya gönderildi. Ve bu, altının ‘para’ olarak hiçbir değerinin olmadığı, sadece kendi başına arzu edilen bir meta olarak görüldüğü bir dönemde oldu.
Altının güzelliği, kıtlığı, benzersiz yoğunluğu (platin grubu dışında başka hiçbir metal bu kadar ağır değildir) ve eritilebilmesi, tekrar oluşturulabilmesi ve ölçülebilmesi onu doğal bir ticaret ortamı haline getirdi. Altın, para kavramının kendisini doğurdu: taşınabilir, özel ve kalıcı. Standart madeni paralardaki altın (ve gümüş), takas düzenlemelerinin yerini aldı ve Klasik dönemde ticareti çok daha kolay hale getirdi.
Altın antik Yunanistan’da paraydı. Yunanlılar, MÖ 550’ye kadar Akdeniz ve Orta Doğu bölgelerinde altın madenciliği yaptılar ve hem Platon hem de Aristoteles altın hakkında yazdılar ve kökenleri hakkında teorileri vardı. Altın suyla ilişkilendirildi (çoğu akarsularda bulunduğundan mantıklıydı) ve altının özellikle yoğun bir su ve güneş ışığı kombinasyonu olduğu varsayıldı.
İnkalar altını “Güneşin Gözyaşları” olarak adlandırırdı.
